Paniek.org

De Laro Internet trilogie.
Deel 2

Subject: Reisverslag 1

Date: Wed, 18 Jul 2001 21:41:52 +0200

Kijken jullie 's-nachts - als je niet kunt slapen - ook naar de Duitse TV? Die zendt dan - speciaal voor mensen die niet kunnen slapen dus dat treft - een eindeloze rit over autobanen en binnenwegen uit. Bij mij werkt dat niet omdat ik achter het stuur juist altijd wakker probeer te blijven, maar dat is een detail waar die Duitsers niet aan gedacht zullen hebben. Als ik geluk heb is er gelijktijdig op de andere Duitse zender mijn favoriete nachtprogramma. De Schoonste Baanstrekken, heet het. Daar doen ze hetzelfde, maar dan met een trein. Daar zou ik moeiteloos bij in kunnen slapen als het niet zo boeiend was. En dus zie ik altijd het einde, een overvloeier waarin de trein een station binnen rijdt. Hij komt altijd onverwacht en onaangekondigd, die overvloeier.

Rijden met Zwelgje - onze Land Rover 101 Forward Control Ambulance met V8 - is eigenlijk een combinatie van die twee. De autowegen zijn eindeloos en toch is opeens de rit afgelopen. Een dag of tien geleden gebeurde dat op de achtennegentigste kilometer van onze vakantie. Opeens was de snelheid er uit. Geen fut meer. Dus wij over de vluchtstrook en binnenweg naar de dichtstbijzijnde garage. Daar zagen ze ons al aankomen op vrijdagmiddag vier uur, maar ze wilden ons toch nog helpen, dus daar hebben we gezamelijk naar het probleem gezocht. We hebben hier en daar wat gerepareerd ook al was het eigenlijk niet stuk. Het hielp niet. Loepzuiver was onze diagnose niet, maar dat kon ook niet omdat Harrie, de specialist in die oude dingen, er niet was.

Gelukkig keerde Harrie rond een uur of vijf terug naar de basis. Zijn oplossing begon met het reproduceren van de klacht en die klacht was - zo leek hij begrepen te hebben - dat de motor plankgas iets niet deed. Of wel. In ieder geval diende dat proefondervindelijk onderzocht te worden en Harrie gaf gas. En nog eens. En Zwelgje gromde en brulde. En knalde. En knalde heel hard, waarna hij veel luider gromde en brulde. Na nog een paar Enschedese imitaties was de conclusie duidelijk: Zwelgje ging de macht van deze vlijtige Heukers te boven. Eentje kroop er nog onder de auto om de geexplodeerde knalpot een beetje in model te tikken en toen gaven ze het op. De reparatiepoging was voorbij en omdat hij niet gelukt was hoefde ik er ook niets voor te betalen. Wij besloten om via binnenwegen naar Hilversum terug te keren om van daar - de volgende dag en met onze andere Land Rover - te herstarten. Voordat het zo ver was moest eerst de IJssel overwonnen worden, en dat vereiste het gebruik van het stukje autoweg dat IJsselbrug heet. En dat met de snelheid van een fabrieksnieuwe snorfiets. Geen aanlokkelijk vooruitzicht. (Wordt vervolgd)

In deel 1 van deze trilogie (zie Info, nummer 1, 2002) bleek hoe nuttig het Internet voor ons soort mensen kan zijn. Want wij zijn grensoverschrijdend en dat is het Internet ook. Zelfs in de drukste woestijnen kun je altijd wel ergens een internet cafeetje vinden om het thuisfront op de hoogte te houden. Je kunt natuurlijk ook wachten tot je weer thuis bent. Dat is minder actueel, maar wel goedkoper. Hoe dan ook: als het verslag uit meerdere delen bestaat, dan moet je er voor zorgen dat de volgorde klopt. Doe je dat niet, dan ontstaan er verwarringen, die gelukkig weer hun eigen charme hebben, zoals zal blijken.

Subject: Reisverslag 2. Was: Re: Reisverslag 1

Date: Thu, 19 Jul 2001 10:47:32 +0200

Als er iets duidelijk geworden is tijdens deze eerste buiten-Beneluxe reis, dan is het wel Zwelgjes geslacht. Ik heb in dat opzicht altijd al een beetje twijfel gehad aan hoe Maarten Toonder het liet voorkomen, maar nu staat het wel vast: Zwelgje is een meisje! Of schizofreen, maar dat denk ik niet.

Op weg naar de brug vond madame dat het ook wel twee keer zo hard kon en eens op de autoweg bracht ze het zelfs tot 70. Dat schept rust. Rust die men als meesturend passagier - want meer ben je niet - hard nodig heeft om haar te overdenken. Dat vindt ze prettig. Opeens dacht ik aan haar vacuumslangetje dat ik tijdelijk had losgemaakt en tijdelijk had dichtgestopt. Misschien trok ze wel valse lucht. Echt iets voor haar. Wij besloten om de volgende afslag te nemen. Die afslag leek te zijn opgezet als doodlopende weg waar gelukkig, net voor het einde, een ander weggetje op aansloot. Vijf meter verder stond een rood-wit hek en voor dat hek stond een aantal Zuid Europese types met oude auto's en zaktelefoons. Geen ideale sleutelgelegenheid, dus voor alle zekerheid klopte ik Zwelg bij het uitstappen een paar maal stevig op haar volle buikje. "Blijf maar zitten, jongens. Het is zo gebeurd." riep ik tegen de kudde zwaarbewapende militairen die ze best verzwolgen zou kunnen hebben. Het slangetje bleek keurig dicht. Nu stond het definitief vast. Terug naar Hilversum. Achter me stopte nog een bejaard autootje, maar dat kon me niet zoveel meer schelen.Ik greep naar de deurkruk. "Dag Niek. Problemen?" vroeg een stem. Hoe weten die medelanders mijn naam? (Wordt vervolgd)

Als je antwoord geeft op een email dan hou je dezelfde titel, met dien verstande dat je emailprogramma er "Re:" voor zet. Zo kun je vraag en antwoord altijd goed uit elkaar houden, tenminste zo lang er op een antwoord geen reaktie komt. Gebeurt dat wel, dan krijg je er géén "Re:" meer bij. Dat is jammer - en ook een beetje oneerlijk - maar zo is het nu eenmaal. Gelukkig mag je de titel wel veranderen. Beleefdheidshalve moet je er dan wel de oude titel bij houden. Daar zet je dan gewoon "Was:" voor, dan snappen ze het wel. Een van de antwoorden op het tweede reisverslag ziet er dan ook als volgt uit:

Subject: RE: Reisverslag 2. Was: Re: Reisverslag 1

Date: Thu, 19 Jul 2001 21:44:25 +0200

Niek, denk nu eens na: een meisje met een slangetje ... er klopt iets niet in je verhaal! ;-) De heer G. te R.

Een gevaar van email is dat je er, zonder dat je je dat bewust bent, iemand ongelooflijk mee tegen je in het harnas kunt jagen. Dat komt omdat de ontvanger je gezichtsuitdrukking niet ziet en voor je het weet heb je er weer een vijand bij. Om dat te voorkomen heeft men vijfentwintig jaar geleden zogeheten "emoticons" bedacht. Een van de bekendste is de puntkomma minteken sluithaak waarmee hierboven de heer G. te R. zijn kritiek afsluit. Dat is een knipoog. Hoewel het ook iets anders zou kunnen zijn, want ik kan die domme typografische fratsen bijna niet uit elkaar houden en daar word ik toch zo agressief van!

Subject: Reisverslag 3. Was: Re: Reisverslag 2. Was: Re: Reisverslag 1.

Date: Fri, 20 Jul 2001 11:27:35 +0200

"Ik woon 500 meter hier vandaan", zei Michel - want die was het, zoals oplettende lezertjes (maar dan niet van die bijdehandte, overdreven oplettende exemplaren, zoals helaas zeer recentelijk het geval was) al begrepen zullen hebben - "en wij hebben een werkplaats naast ons huis. Rij maar achter mij aan." Dit alles speelde zich af op de tot nu toe heetste dag van het jaar met een hete V8 aan mijn ene kant en een vol (dus half) opengeschoven deurruitje aan de andere. Voor Margriet hetzelfde, maar dan omgekeerd, kortom: Zwelgjes cabine leek een overbezette vissenkom waarin door elke denkbare gelegenheid geademd en geventileerd werd. De moeder van Michel bood ons onmiddellijk na aankomst koppen thee op het terras aan. Zij zag de ernst van de situatie in.

De vader trouwens ook en daarom werd besloten om Ome Jan te waarschuwen. Even later stopte er een Jaguar E-type. Ome Jan bleek een rustige man. "Tjee, wat kan dat nou zijn, jongens.", zei hij een slok thee nemend. "Zal ik de motorkap er even afhalen?", bood ik aan. "Nee, eerst nog even denken.", sprak hij; en toen opeens: "Kun je er gemakkelijk bij?" Humor, hersens en onderdelen, dat is wat je nodig hebt om oudere automobielen te repareren. Vijf minuten later hield ome Jan een gescheurd rubberen vliesje omhoog dat hij in een carburateur gevonden had. "Dit is de boosdoener.", zei hij en zo was het ook. "Ik moet er nog ergens eentje hebben liggen... "

Gelukkig heeft Michel nog meer omes en één daarvan is verslingerd aan oudere Volvo's. Daar zitten ook Strombergs in en gelukkig bleek die oom er nog een op voorraad te hebben. Een half uurtje later liep Zwelgje weer regelmatig, doch zeer luid. Gelukkig heeft Michel altijd goed opgelet als zijn familie aan het klussen sloeg en op de valreep laste hij nog even de lekken uit de knalpot. Na een dankwoord aan de familie Rutenfrans die zich inmiddels weer verspreid had, besloten wij terug te keren naar de Vrolijke Heukers omdat we daar een camping gezien hadden. Op die rustige camping in het schemerduister maakten wij meteen vrienden (want wie een V8-aangedreven compressor heeft, blaast zijn luchtbed natuurlijk niet zelf op) en gingen op niveau te bed. Pal onder het gat waar normaal gesproken het dakluik zit, jongens wat pit dat lekker. Niets leek de verdere tocht naar de jubilerende Deense Land Rover club nog in de weg te staan.

Het is juli en rustig op de listen. Het weinige publiek dat ik heb, blijkt in ieder geval zeer mee te leven. Een zekere M. te O. schrijft:" Is het al morgen? Ik zit nu net zo te wachten als dat ik vroeger op de nieuwe Donald Duck zat te wachten...... En die viel uiteindelijk ook weer op de deurmat.... Zucht...." en dat is jammer, want het verhaal is afgelopen. Het is eigenlijk nu al veel te lang, maar dat is Michel z'n schuld. Die wilde voor zijn inspanningen niets hebben. "Ik doe het voor het verhaal op de list.", zei hij bescheiden bij het afscheid. Tja. Dat kun je niet met een ingedikt verslagje af doen. En dan nu die M. te O. weer. Nou vooruit, ik schrijf er nog eentje. Omdat het weekend is.

Subject: Reisverslag 4. Was: Re: Reisverslag 3. Was: Re: Reisverslag 2. Was: Re: Reisverslag 1.

Date: Sat, 21 Jul 2001 10:11:05 +0200

Zijn jullie ooit gewekt door Margriet die een washandje boven je uitknijpt? Ik ook niet, maar ik dacht van wel en veerde verontwaardigd omhoog en stootte mijn hoofd tegen het plafond. Het is allemaal zo voorspelbaar voor wie zonder dakluik op niveau slaapt, als je er tenminste bijtijds aan denkt. Met het dak dicht is Zwelgje nog gezelliger en vredig sliepen wij weer in.

Enthousiast snelde Zwelgje naar de oprit met haar nieuwe accu. Gekocht bij een bekend lokaal garagebedrijf. Deels omdat het goed deed om daar met een herrezen Zwelg voor te rijden en deels omdat ze hun best gedaan hadden om ons te helpen. De helling van de oprit vond Zwelg wat steil en ook daarna kon ze haar draai nog niet goed vinden. Dit betekende evenwel geen afstel, maar hooguit uitstel. Hans had immers een nieuw membraan - uit een 90, een Saab 90 - bij zich gestoken en zou de volgende dag dezelfde route rijden, een geruststellend gevoel. De verschijnselen waren minder hevig dan gisteren maar voor alle zekerheid namen wij de volgende afslag. Op zoek naar een Jaguar-, Volvo-, Saab- of desnoods Land Rover-garage.

Wij passeerden een fietser in badpak. Een merkwaardig gezicht vanwege de kont. Het bedekte gedeelte was afgedekt door het zadel zodat hij met zijn billen bloot leek te zitten. Even later haalden we er nog een in. Die zat ook bijna voor lul. Dat geeft te denken. Was het een rage? Of zou hier ergens een nest zitten? Misschien waren het billenknijpers, die, dankzij jarenlange oefening, in geval van een lekke band gewoon wijdbeens verder konden rennen. Met fiets en al. Het bleek een misverstand. Wij waren met ambulance terechtgekomen in een overbodige triathlon die bij geen enkele garage stopte. Je kon er trouwens helemaal niet komen. Alles was afgezet. Uiteindelijk zijn we weer op de autoweg beland. Op weg naar het volgende dorp. Eerlijk gezegd begon ik er een beetje genoeg van te krijgen. Meisje Zwelg ook. Ze zette de sloffen er in, ging zelfs een vrachtwagen voorbij en stoomde - het begon al weer aardig warm te worden - op naar Flensburg dat ze op een haar na miste. Wij waren in Denemarken.