Paniek.org

De Laro Internet trilogie.
Deel 4, waarin iemand beroemd blijkt.

Zoals de mensen het weer hebben om een praatje te beginnen, zo heeft Zwelgje - onze Land Rover 101FC Ambulance - haar versnellingsbak. Inmiddels vraagt men niet meer hoe het met de versnellingsbak gaat, men vraagt hoe het met welke versnellingsbak gaat.

Ik heb het loeder met haar neusje een tikje bergop geparkeerd. Het is 8 juni 2002. Ze is voor het eerst sinds ze uit dienst is, weer officieel in functie. Ze is mobiele EHBO post tijdens de Hoenderloo Trophy. Trots toont ze haar fris gelakte rode kruisen. Dat mag, want ze heeft vandaag twee gediplomeerden met verbandtrommels in haar laadbak. Het eerste ongeval meldt zich pas tijdens de afsluitende Barbeque, een knaapje dat een bloederig stompje omhoog steekt. Hij heeft in het verkeerde vlees gesneden. De gediplomeerden zijn al naar huis. Bliksemsnel klap ik de kruisen dicht. Want als er gewonden zijn kun je niet snel genoeg reageren, dat blijkt maar weer. Een uur later gaan wij voldaan naar huis. Ik laat Zwelgje achteruitrollen en start haar. Honderd meter verderop blijken wij ons verreden te hebben. Gelukkig helt het ook daar en kan ik Zwelg over een keurig gemaaid gazon naar boven rijden tot bijna tegen het huis. De mensen komen overeind omdat, uitgerekend op datzelfde moment, het televisieprogramma hen niet meer boeit. Waaruit maar weer eens blijkt dat je met een beetje aanpassen ook zonder achteruit in deze wereld nog verrassend ver komt. Als die wereld maar een beetje driedimensionaal is.

De achteruit ging verloren toen ik de broeders demonstreerde hoe vaardig een 101 in hun terrein was. Ik liet Zwelg een zanderige helling bestormen waar ze zich een meter onder de top ingroef, zette haar in de achteruit en liet haar op haar tandjes terugrollen. "Kijk, zo moet dat.", legde ik uit. "Als je remt dan ga je glijden, dus daarom moet je het in de versnelling doen. Ik neem even een aanloopje en probeer opnieuw. Even een beetje naar achteren ... naar achteren dus .... Als je het niet haalt kun je natuurlijk ook om de hindernis heen rijden Dat gaat zo." Echt verbaasd was ik eigenlijk niet. Dit was de tweede versnellingsbak, een LT95 uit een 109 Stage 1 die ik zelf heb omgebouwd tot een LT95 uit een 101. Nou ja, zelf, ik had natuurlijk een beetje hulp van Jeroen Smeenge, Marc Rengers, Pim Kielen, Pierre Rikkers, Jos van Laere, Andreas Pfau, Frits Malcorps, Jan Baggerman (moreel), Martyn Bailey (telefonisch) en vooral Hans van Hinte. Plus vele anderen die de pech hadden om op het verkeerde moment in de verkeerde knutselgarage te zijn. Van deze laatsten was Dirk het akeligst want die raapte na afloop een stukje pakkingpapier van de grond en vroeg: "Heb je die pakking uit dit papier gesneden?" Bleek ik pakkingpapier van 0,2 mm gebruikt te hebben waar 0,25 had gemoeten. Zo'n opmerking lach je weg, maar hij blijft aan je tandwielen knagen. Toch geloof ik niet dat Zwelg het kwaad bedoelt. Ze vindt dat ik vooruit ga want ze laat steeds meer versnellingen intact. Dit laatste euvel moet ik zien als een aanmoediging dat ik er bijna ben, denk ik.

Zoals Zwelgje een versnellingsbak heeft, zo heeft de Info een redactie. Vroeger keek ik daar erg tegen op. Dat is natuurlijk nog wel zo, maar ik weet nu hoe ze werken. Het lijkt een beetje op een paard in de wei. Je stopt er aan de voorkant stijlbloempjes in en je bent een reuze-optimist als je denkt dat het er aan de achterkant ook zo weer uit komt. Ook dat komt door het internet. Dat heeft inmiddels een zodanig sofisticatieniveau bereikt dat het - geheel zelfstandig - cursiveringen rechttrekt. De redacteuren gebruiken het internet om elkaar stukjes toe te spelen en eigenlijk zouden ze elkaar, na het verzenden van een stukje, op moeten bellen om het weer scheef te trekken. Dat vergeten ze wel eens. Om dat op te lossen gebruik ik het internet. Zwelgje heeft nu een eigen site (www.paniek.org) Voor de onverteerde verhalen.

"Jij hebt geen fan.", beweert Margriet terwijl ze in het het met zorg gebakken ei met spek prikt. Ik weet wel beter. "Bovendien was het een moeder met kinderen op de achterbank. En haar man zat er naast te sturen." Dat heb ik allemaal niet gezien, ik zag alleen maar die stralende mevrouw die in de file voorbij schoof. Ze zat in een rood autootje, iets laags, nog lager dan een gewoon Land Rovertje. De gulle lach van herkenning, een aarzelende zwaai en toch, ik ken haar niet. We schuifelen nog een paar maal langs elkaar en pas op het moment dat de file oplost, heb ik het door. Het zijn die foto's van Pim, ze heeft me van de site herkend! Zwelgje schreeuwt het uit: "vRoem, vRoem..."

PaNiek